:: PiNPiN's Blog ::

หัวข้อเอนทรี่ขี้โม้มาก

ความจริงแล้วมันก็ไม่ได้ว่าง แต่ก็ดูเหมือนว่าง เอ๊ะ!..ยังไง?

สองสัปดาห์ที่ผ่านมาเรื่องเยอะแยะปวดหัว

กลายเป็นสิงห์อมควันไปพักใหญ่ๆ 

ตอนนี้...(น่าจะ)หายดีแล้ว กลับมาตั้งสติได้

ตอนเครียดนี่เปลืองบุหรี่น่าดู

.

อยากจะทำนู่นทำนี่ทำนั่น แต่ก็มีอะไรบางอย่างมารั้งเอาไว้

เหมือนเป็นจังหวะนรก แบบว่าพอจะทำก็เดี๋ยวมีเรื่องอื่นแทรกเข้ามา

จนสุดท้ายหมดอารมณ์ ทิ้งมันไว้กลางทาง ยังไม่อยากแวะไปเก็บมาทำ

กลายเป็นคนสมาธิสั้นไปแล้วล่ะมั้ง สงสัยต้องฝึกนั่งสมาธิซะแล้ว

.

อัพบล็อกที่นี่กลายเป็นเรื่องยากไปซะงั้น

เอาเวลาไปจดจ่อกับเรื่องไร้สาระซะหมด

เวลาอยากจะพิมพ์อะไรก็จะนึกได้แต่ข้อความสั้นๆ

เหมือนเคยชินกับการพิมพ์ status ใน FB 

คิดไปเองว่าเหมือนได้ฝึก copy write ฮ่า ฮ่า

แต่ความเป็นจริงอาจทำให้สมองฝ่อได้

.

เอนทรี่ที่แล้วเหวี่ยงมากจริงๆ

จริงๆแล้วตอนที่พิมพ์ประชดประชันแดกดันสุดฤทธิ์

ความเป็นจริงค่อนข้างตรงกันข้าม..พออัพเสร็จก็ลงไปหาอะไรกินทันที

เรื่องกินเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเราจริงๆ

แต่ถ้าเวลาเครียดจัดๆจะกินอะไรไม่ลงเลย จะไปลงที่การอมควันเทน แย่จริง!

บางทีเพื่อนก็ถามว่าไม่กินเพราะมึงจะไดเอทหรอ? ก็เปล่า

เพราะถ้าถึงเวลากินจริงๆ ก็ยัดเต็มที่เหมือนกันนะ

แต่ช่วงหลังๆก็รู้สึกว่ากินได้น้อยลงกว่าเมื่อก่อนมาก ไม่รู้เป็นเพราะอะไร

.

ถ้าเรียนจบปีนี้ คงต้องหางานทำแล้วล่ะสิ?

ทำไมสี่ปีถึงได้เร็วขนาดนี้?

ยังไม่รู้เลยว่าอนาคตจะไปทางไหนต่อ

ยังไม่อยากคิดเลย......